Angkor Wat? Nou, dat is de meest beroemde van de overblijfselenuit het tijdperk vanhet machtige Khmer-volk van weleer. In drie dagen ben ik daar met een gehuurde tuktuk-chauffeur langs alle indrukwekkende bouwwerken getuft, het kwik op braadhoogte. Dat moet een flinke klus geweest zijn destijds. Groot, gedetailleerd, ingenieus. Ongelofelijk hoe men dat voor elkaar heeft gekregen. Een bezoek aan iedere tempel staat jammer genoeggarant voor een vooropgezette aanval van hordes kinderen wiens papa en mama liever zien dat ze spulletjes slijten dan naar school gaan. Helaas voor hen heb ik in deze fase van mijn leven geen behoefte aan een panfluit met kraanvogel opdruk, een zijden tafelkleed of 13 armbanden voor een dollar. Kan op weinig sympathie rekenen van de kids. Ik kan ook met trots melden dat de gevleugelde uitspraak 'kijken, kijken, niet kopen' van de Costa del sol zijn weg naar Cambodja heeft gevonden. Na enkele dagen in het verder weinig boeiende Siem Reap was het tijd om Thailand maar weer eens te enteren. Het leek me gezien de temperaturen gepast om zo snel mogelijk mijzelf naar zwembroek-oorden te begeven, geografisch gezien was Ko Samet de meest gunstigste optie. Op dit kleine, fraaie vluchtoord voor Thai met geld heb ik me gedurende een kleine week bezig gehouden met het lezen van enkele boeken op het strand, een stapavond met wat Thaise gasten, een tourtje naar enkele omliggende eilanden en het eiland zelf rondwandelen. Bijzonder weinig dus. Aangezien ik nog altijd niet erg goed ben in weinig doen en Samet me wat begon te vervelen moest ik even kijken wat ik met mijn resterende dagen tot aan vertrek ging doen. Een verre bestemming zou twee volle dagen reizen inhouden en leek me niet echt rendabel, dus besloot ik de cirkel maar rond te maken: terug naar Kanchanaburi waar mijn Thaise avontuur voor mijn gevoel echt begon een kleine zes maanden geleden. Maar daarvoor moest ik eerst weer even naar Bangkok. Aangemeerd op het vasteland wist de mevrouw van het reisbureau te melden dat er harde actie gepland stond die dag en we even moesten kijken hoe we de stad inkwamen. De rookpluimen stegen op boven de stad terwijl het minibusje erin knalde. Eenmaal weer in het toeristenhart was het erg rustig en zat al het bar-, restaurant- en winkelpersoneel aan de buis gekluisterd om te zien wat er zichiets verderop afspeelde. De reactie van de mensen in het eettentje waar ik een van mijn laatste Pad-thai verorberde leek tevreden toen op tv de leider van the redshirts weggesleept werd. Een busje naar Kanchanaburi was snel gevonden. Het is nog steeds het relaxte plaatsje met de mooie omgeving die ik destijds achterliet. De bar van een Duitse kameraad van de leuke tijd in december staat er ook nog steeds, waar het ook nog altijd goed toeven is. Een vriend van hem werkt in een rustplaats voor olifanten 40 kilometer buiten de stad en daar hebben we een dagje rondgehangen. Biertje gedronken aan een meertje terwijl de olifanten er in rondspeelde en ze daarna uitgelaten in het bos.

En toen zat het geheel er bijna op. Nog twee dagen Bangkok waar sinds kort nieuwe ruines te bezichtigen zijn. Als opstandige vulkanen daarna geen roet in het eten strooien bevind ik mij over enkele dagen weer op Nederlands grondgebied en kan ik aan mijn herintegratie beginnen. Het was fantastisch, een geweldige tijd. Maar het wordt ook geweldig om vrienden en familie weer te zien, en er liggen weer een hoop andere leuke dingen in het verschiet. Iedereen bedankt voor het lezen van dit weblog en het achterlaten van veelal briljante reacties. Ik zie u allen snel weer. Het wordt een mooie zomer!