Na met pijn in het hart afscheid te hebben genomen van het fijne Ko Chang was het tijd voor mijn 'Holiday in Cambodia' (voor de punkconnaisseurs onder ons). De Thai-(S)Cambodjaanse grensovergang was bijna komisch te noemen. Een klein kantoortje gevuld met louche types die tegelijkertijd je visum voor je 'regelen' en je goedkope sloffen sigaretten proberen te verkopen. De enige die een uniform draagt biedt je snoepjes aan, waarschijnlijk om de vijf euro die ze besluiten bovenop de officiële gage te gooien te compenseren. Na de afgelopen maanden in rijkere landen te hebben gespendeerd was weer duidelijk te merken een straatarm land te hebben betreden. Een straatarm land dat nog altijd herstellende is van de Amerikaanse oorlogsmisdaden in ZO-Azie en de walgelijke Khmer Rouge periode erna. Paard en wagen en ossenkarren zijn hier nog gewoon in gebruik, bedelaars alom (veelal -1 ledemaat) en de toerist is weer een lopende portemonee voor sommigen. Eerste halte was Sihanoukville, het enige strandoord dat Cambodja rijk is. Weer zo'n oord in Zuidoost Azië waar je hartverwarmende romances ziet ontstaan tussen jonge Aziatische meisjes en pensioengerechtigde withuiden met overgewicht en brakende tieners in de avondbranding. Voordat ik te emotioneel werd van al dat moois snel het toneel verlaten en de express naar Kampong gepakt. Dat beviel een stuk beter, hoewel het niet heel speciaal te noemen was. Korte trip met de brommer naar Kep gemaakt, waar onder andere een hoop verlaten villa's te spotten zijn uit het tijperk van de rooie Khmer. Andere verlaten gebouwen zijn waar te nemen, na een gebrek aan conditie aantonende klim, op de top van Bokor mountain, tevens een nationaal park, Een geheel verlaten stad wel te verstaan. De mist maakte het echt tot een spookstad en vergalde tegelijk het veronderstelde fraaie uitzicht over de omgeving. Bokor is een prachtig natuurgebied waar nog veel wildleven moet rondhuppelen. Daar heeft natuurlijk niemand wat aan, dus gelukkig heeft de Cambodjaanse regering het park verkocht aan een Chinees bedrijf dat al druk bezig is om het geheel met de grond gelijk te maken. Mocht u dit gebied over een jaar of 2 willen bezoeken kunt u zich op de top heerlijk in de watten laten leggen in een vijf sterren hotel, zonder het gevaar dat er een wilde tijger het stoombad inwandelt. Vooruitgang noemen we dat.

Heerlijke Cambodjaanse inhakers begeleid door videoclips waar een jongetje en meisje samen romantisch een maïskolf oppeuzelen onder een bloesemboom (om maar een voorbeeld te noemen) vormde traditiegetrouw het entertainment in de bus, ditmaal naar de hoofdstad Phnom Pen. Het gaat straks wennen worden als ik in een Nederlandse stadsbus zit en we hoeven onderweg niet te stoppen om een band te verwisselen. De voornaamste 'attracties' van Phnom Pen zijn bezoeken aan de hoofdstedelijke overblijfselen van de uitspattingen van Pol Pot en z'n vrinden, 'the killing fields' en de S-21 gevangenis. Een stuk geschiedenis dat het Cambodja van nu nog altijd voor een groot deel bepaald en nog zeer actueel is aangezien de (nog levende) verantwoordelijken nog altijd niet berecht zijn. Ik zal geen geschiedenisles gaan geven voor mogelijke gene die geen flauw benul hebben waar dit over gaat, maar ik heb er in het verleden het nodige over gelezen en het was indrukwekkend om op deze plekken rond te lopen., hoewel het altijd moeilijk blijft voor te stellen hoe het écht geweest is. Bijna alle Cambodjanen die ik gesproken heb hebben familieleden verloren in deze tijd. Phnom Pen is verder wel vermakelijk. Het toeristengebied heeft een leuk relaxt karakter, maar dit gaat binnenkort op de schop en zal daar dan waarschijnlijk wat aan moeten inleveren. Leuke afsluiter van een avond gehad met wat Cambodianen in het guesthouse die vervolgens beschonken het meer indoken om op kikkers te vissen. Is wat anders dan een bezoek aan de snackbar na een avondje stad.
Op dit moment zit ik in Siem Reap om de befaamde tempels uit het Khmer tijdperk te bewonderen. Het einde van de trip nadert gestaag, ik heb nog enkele weken om te genieten van dit geweldige stukje planeet. Mag ik alle lieve kijkbuiskinderen weer bedanken voor het lezen van dit gezwets en het achterlaten van onzinnige berichten.
Gegroet!