Het busje rijdt een dorpje binnen, we laden onszelf uit en al snel rennen 20 kinderen op de groep af. Vanuit veel plaatsen in de noordelijke gebieden van Thailand, Laos en Vietnam bieden bureautjes tours aan naar allerlei dorpen waar bergvolkeren leven. Het idee om met een groep blanken ineens in een dorp op te duiken om daar naar de plaatselijke bevolking te gaan staren om te zien 'hoe ze leven' sprak me niet bepaald aan. Ik was dan ook even bang dat de jungletrekking die ik geboekt had, buiten mijn weten om, begon met een dergelijke attractie. Gelukkig was dit slechts om te wachten op onze gids, zodat hij, na een kwartier over een weer gluren tussen de kids en de toeristen, ons een uur of 4 door de jungle kon gaan begeleiden. Dit bleek een pittig tochtje door de jungle dat zeker de moeite waard was. Na afloop keerden we wel weer terug in het dorp om daar bij de chief op visite te gaan, die prompt een aantal shotjes eigen gebrouwen Laowhiskey voor ons inschonk, die hij evengoed in ons busje had kunnen gieten om ons op de terugweg een tripje naar het tankstation te besparen. Het instellen van een wekker in Luang Namtha voor de volgende busreis was overbodig, aangezien ook deze ochtend om kwart voor zeven de staatsradio weer braaf wat luide propaganda over de straten liet schallen. De bus bracht mij en twee Engelse jongens (en de rest van de bus ging ook mee) die ik bij de jungletocht ontmoet had van Luang Namtha terug naar Luang Prabang, Onderweg werd even gestopt voor wat noodzakelijk sleutelwerk aan de bus, een snelle berekening betreffende mijn ervaringen in Laos maakt de kans op een dergelijk oponthoud ongeveer 50%. De lezer met een fotografisch geheugen zal wellicht onthouden hebben dat ik reeds in Luang Prabang geweest was, dus na een noodzakelijke overnachting ging ik de volgende dag weer vrolijk verder naar de volgende halte, Vang Vieng. Tijdens de trip in de luxe bus, wat de enige optie was die ochtend, vroeg ik me al snel af wat drie Laotiaanse jongens in de bus deden tussen de toeristen. Zodra ik de artillerie onder de sportvestjes uit zag steken was dat vraagstuk ook opgelost. Ze horen bij het personeel met als doel de beveiliging van toeristen. Het afweergeschut bleek niet nodig.

Vang Vieng is een gigantisch toeristisch plaatsje, voornamelijk bekend van het tuben, waar je op de binnenband van een vrachtwagen jezelf van bar naar bar laat dobberen over de rivier, onderweg bier of emmers mixdrank consumerend. U begrijpt dat er overdag regelmatig strompelende, in gips gehulde mensen te spotten zijn. Behalve dat veel van het backpackende volk er terecht komt (het was voor mij af en toe een reünie) trekt het ook een ander publiek aan dat Laos alleen aandoet voor het feestgedruis van Vang Vieng. Lees, dronken Australiërs die je oren eraf brullen als je weer van 'het tuben' terug naar het dorp wordt getuktukt. Je zou bijna zeggen dat het een soort Chersonissos sfeertje heeft. Ondanks dat ik het tubeverhaal na twee keer wel gezien had en het niet helemaal mijn scene was, heb ik me er prima vermaakt, mede door de vele bekenden. Vooraf las ik dat als mensen niet aan het tuben zijn ze de hele dag in 1 van de 1474 bars Friend of Family guy liggen te kijken. Dit is walgelijk natuurlijk, je bent immers in Laos. Na elf afleveringen Friends en veertien delen Family Guy ben ik er dan ook resoluut principieel mee gestopt. Wees gerust, de prachtige omgeving van Vang Vieng is niet aan me voorbij gegaan. Uiteindelijk heb ik tien dagen in dit oord doorgebracht, mede omdat ik drie volle dagen op mijn Vietnam visum moest wachten doordat ik weer eens niet doorhad wat voor een dag het was en het consulaat in het weekend niet open is. Hierdoor moest ik wat plannen om met de eerder genoemde Engelsen verder te reizen naar Phonsavan omgooien en heb een directe trip naar Hanoi geboekt om aan Vietnam te beginnen. Om logistieke redenen bewaar ik de rest van Laos voor later (denk ik). Het is gigantisch cliché om over het transport in Azië te schrijven, wat nou eenmaal wat anders geregeld is, maar:

- Na 24 uur in een yogahouding voor ver gevorderden op een baal rijst te hebben gezeten met een Vietnamees slapend op mijn schouder mag ik dat.

- Een bus wordt meer gebruikt voor goederenvervoer en vooruit, de mensen mogen ook mee.

- Hoe buschauffeurs hier met een bus kunnen manoeuvreren is fascinerend. Of suïcidaal, net hoe je het wil beschrijven.

- Kijk niet vreemd op als de persoon voor je uitgebreid achterstevoren op zijn stoel gaat zitten kijken naar wat je aan het doen bent, wat bijzonder weinig is in zo'n bus. Het is even wennen.

- Zogenaamde WC stops zijn eigenlijk alleen bedoeld om massaal een paar kilo long op te roggelen en op de grond te deponeren. Overigens doen Aziaten in deze regio dit te hele dag.

- De muziek die uitverkozen wordt om over de mensen uit te strooien is abominabel. Ik luister tijdens dit soort tripjes alleen nog maar naar metal op mijn mp3 speler, omdat dat het enige is waar dat tenenkrommende gezemel niet doorheen komt. Pogingen tot het starten van een moshpit in de bus hebben tot op heden overigens weinig resultaat opgeleverd.

Hoe zorg je dat iedereen in een communistisch land zijn beloofde baan krijgt? Geef ze allemaal een mooi groen politiepak en laat ze afzonderlijk elke vijf minuten je paspoort vragen. Aan de grens moest de hele bus geleegd worden en werd hij drie keer doorgelicht alsof er een forensisch team een meervoudige moord aan het onderzoeken was. Eenmaal in het land ging de bus nog een paar keer aan de kant, waar na het overleggen van wat plaatselijke valuta (dong of dollars) de reis kon worden voortgezet. Om zeven uur ‘s avonds reed de bus Hanoi binnen, waar ik opnieuw heb moeten leren lopen, wat lastig is in een stad waar de voetganger de laagste in de pikorde is. Een groep taxichauffeurs stond als schuimbekkende honden achter een hek (wederom goed dat ik die rabiësinenting heb) op de Westerse prooi te wachten en eenmaal losgelaten werden we al snel in een bus gejaagd richting 'vewy cheap' hotel. Hanoi is scooter, brommer en motorfiets. Gekkenhuis. Op de stoep verhinderen ze je daar, samen met de uitstalling van winkels, te lopen en op straat toeteren ze je van je enige mogelijke looproute af. Dit gaat snel vervelen. Het gratis bier bij de Engelse jongens in het hotel die ik inmiddels weer gelokaliseerd had maakte het enigszins goed. Het enige boeiende aan Hanoi zijn, mijn inziens, de musea. Het oorlogsmuseum, het Ho Chi Min museum, het mausoleum waar de man gebalsemd horizontaal ligt, zijn huis en werkplaats en het Hanoi Hilton, de gevangenis waar ze John McCain nog prima als relikwie in één van de cellen hadden kunnen laten. Na enkele dagen was ik zeer verheugd Hanoi te kunnen verlaten na op een tijdelijke reisgezelschap te hebben gewacht en kon de weg naar Sapa worden ingezet. Sapa is een dorp waar men heengaat voor de prachtige omgeving van bergen, bossen en rijstvelden. Alle faciliteiten zijn volledig gericht op de (vooral immer aanwezige Franse) toerist met luxe restaurants en hotels met alle gemakken van nu, maar de locals blijven in hun traditionele kleding rondlopen. Of vastberaden achter je aanlopen na twaalf keer 'nee', om wat zelfgemaakte breiwerkjes te verkopen. Maar ze zijn er aardig. Tienermeisjes staan traditioneel gekleed in de kroeg te poolen terwijl hippe muziek uit de speakers knalt. Na wederom een heerlijke busrit uit Sapa is Halong Bay inmiddels bereikt. Hier duik ik morgen voor drie dagen met een boot het water op om dit eens even goed te bekijken tijdens het ronddobberen. Ahoy!