Voor het eerst in mijn leven zie ik de sterrenhemel in vol ornaat. Terwijl ik in het donker mijn weg terug probeer te vinden zonder over kippen en zwijntjes te struikelen in het enige straatje dat dit dorpje rijk is blijf ik enkele minuten omhoog staren. Ik ben toch wel even onder de indruk. Er zijn veel plaatsen in Laos waar de elektriciteit maar een paar uur per dag aangaat en dan is het ‘s nachts dus donker. Geen gloeiend peertje te bekennen, écht donker, en dan openbaart zich een gigantisch, fel schijnende sterrenstelsel die we inons altijdverlichtewerelddeel niet waar kunnen nemen. Ik ben dus in Laos, waar hamer en sikkel nog steeds op een voetstuk staan, of in ieder geval overal het straatbeeld beheersen. Het is me enige tijd eerder gelukt mijn laatste stop in Thailand, Pai, te verlaten, wat menigeen maar moeizaam lukt. Behalve dat het in sommige stukken van Pai lastig is om jezelf überhaupt te verplaatsen door drommen toeristen uit de Thaise hoofdstad, willen deimmer beregezellige enlaat eindigende avondenin de Bamboobarer nogal eens toe leiden dat mensen de volgende dag die geplande bus toch maar zonder hen laten vertrekken. Pai heeft enkele jaren geleden in een Thaise blockbuster gefigureerd en sindsdien komen hordes Bangkokkenezen naar Pai om zichzelf daar met alles wat Pai rijk is, incluis stoeptegels, reclameborden en aanplakbiljetten, te vereeuwigen. Volgens ingewijden waren 50% van de resorts rondom het dorp er vorig jaar nog niet. En men bouwt fluitend door. Een wat gedesillusioneerde Amerikaan die er tien jaar geleden een compleet andere wereld aantrof moest er even zijn verhaal over kwijt terwijl ik op de bus stond te wachten die mij 'eindelijk' uit Pai ging wegvoeren, mensen achterlatend waar ik veel schik mee heb gehad, die er eerder dan ik waren en toch nog geen kans zagen te vertrekken. Ik heb ondanks al het barvertier toch kans gezien om genoeg van de fraaie omgeving te zien. Pai ligt ingebed tussen de bergen en tijdens twee scootertochtjes (waarbij ik er tijdens één weer eens ouderwets verdwaald met een stadscootertje met een bijna lege tank in het mulle zand tussen de jagers op de top van een berg stond)heb ik er veel van mogen aanschouwen. Uiteindelijk forceerde ik mezelf door het boeken van een slowboat trip die als eindstation Luang Prabang, Laos had, om de aftocht te blazen. Na in de nacht naarChang Kongte zijn gebracht (ik durfde Pai natuurlijk niet bij daglicht te verlaten) en een klein slaapje te zijn gegund kon de boot naar Laos na wat bureaucratie bij de grensovergang geënterd worden. Wat volgende was een trip van twee keer zeven uur met ertussen een overnachting in Pak Beng waar iedereen behalve zijn ogenschijnlijke professie tevens een handeltje in opium en/of wiet heeft lopen. De slowboattrip is een prachtige manier om jezelf te laten vervoeren. Terwijl de boot voortbromt over de Mekong schuiven bergen, waterbuffels, vissers en spelende kinderen op bak- dan wel stuurboord aan het zicht voorbij. Op de boot wordt genoten van het zonnetje, goede gesprekken gevoerd en worden aangeschafte BeerLao of wat dubieuzere brouwsels met nieuwe vrienden gedeeld. Desondanks is het na 14 uur boot natuurlijk wel mooi geweest, dus de veilige haven van Luang Prabang was een welkom opdoemend zicht. Luang Prabang is een pittoreske plaats waar het goed toeven is voor een paar dagen. Vanaf een tempelcomplex in hartje stad heb je een prachtig uitzicht over de stad, er zijn fraaie watervallen op 30 kilometer brommeren, er zijn een paar leuke bars en de liefhebber van brood komt in Laos weer aan zijn trekken. Dit dankzij de voormalige Franse bezetters, die nog steeds dol zijn op hun voormalige kolonie. Naast Luang Nam Tha in het noordwesten moet een fraai nationaal park liggen wat ik graag wilde bezoeken, maar om daar te komen leek het me wel aardig om een kleine afslag naar Nong Khiaw te maken. De eerste stappen op de grote brug van dit kleine dorpje deden een uitzicht ontwaren dat mijn beslissing om erheen te gaan (en de vier uur durende heenreis waar ik niet kon bewegen tussen de complete huisraad van de overige reizigers) rechtvaardigde. Op 3 kilometer liggen grotten waar de mensen zich verscholen toen de Amerikanen de hele boel er naar de filistijnen bombardeerden. Op mijn wandeltocht er naartoe werd ik al snel vergezeld door drie jongetjes die daar net als menig leeftijdsgenootje als ware entrepreneurs hun eigen reisbureautje hebben opgezet. Oftewel, ze lopen ongevraagd met je mee om vervolgens als gids te dienen waarna je ze van wat Kip mag voorzien. Ondanks dat ik nog wel eens in een trucje trap had ik dit wel gelijk door, maar het was bijzonder lastig om ze duidelijk te maken dat ik hier weinig behoefte aan had. De grotten zijn niet voor de claustrofoob enzoekend in het donkerhad ik even gewenst dat ik die jochies toch mee had genomen, maar ik wist het licht weer te vinden. Een verdere voettocht naar een waterval bracht me door redelijk authentieke dorpjes met zandweggetjes gevuld met beesten en spelende kindjes en waar mensen zich in de rivier wassen, maar er wel een jaren 80 tv in de bamboehutjes staat. Wat mensen die ik tegenkwam die ik eerder op de slowboot had ontmoet overtuigde mij ‘s avonds om de volgende dag mee te gaan naar het opwaarts de rivier gelegen Muang Ngoi Neua, waar mijn verhaal begon. Een bootje is de enige mogelijkheid van transport en het was wederom vermakelijk. Het is inmiddels wel duidelijk dat vertrektijden in Laos nogal rekbaar zijn en dat degene die het eerst komt het laatst maalt. Sommige mensen maken zich daar enorm druk om, maar dat lijkt me een verspilling van je tijd en humeur. Wederom een fraai dorpje, maar aangezien ik nog veel meer wil zien in Laos besloot ik om de volgende dag weer te verdwijnen in een busje naar het eerder genoemde doel Luang Nam Tha. In ruil voor de nodige boomkapcontracten bouwen de Chinezen hier nieuwe wegen, maar met de oude die er vooralsnog ligt is een 7 uur durende stuiterendeachtbaanrit gegarandeerd. Na afloop zit alles en iedereen onder het stof en ook in Laos komt uit het gros van de auto´s het monster uit 'Lost' (voor de kenners) uit de uitlaat. Als je dan met je bus de helft van de tijd achter zo'n stoomlocomotief zit ben je dubbel verheugd als de bestemming bereikt is. Het aanwezig zijn op deze locatie is de huidige stand van zaken. Doel is om hier een dagtochtje in het nationale park te maken om erna zuidwaarts te duiken.

Dankt u voor de reacties en voor iedereen een fantastisch 2010!