Hi,howayou?Whatyouname? Wheyou fom?Picteuplease?.Ikschatdatikinmiddelsop9Thaisegeheugenkaarten prijk.Hetzalde mensenmetThailand(Azie?)ervaringbekendvoorkomen.Ook tijdens mijnbezoekje aan het Erawan National Park ontkwam ik niet aan een fotosessie met een groepje bakvissen. Ik zie er de lol wel van in, maarwat moeten die mensen in Boeddha's naam met die foto's? 'Kijk mam,vanmiddag in het park liep er zomaar een farang vrij rond'.Omdatgeenvandevijfmensenmetwieikhadafgesprokenomdaarheentegaandie ochtenduithunbedkon komenbeslootikalleenmeteen 'motobike'dekleine70kilometernaarhetErawanparkafte leggen. Gelukkiggaan de dingen over de 100 km/udus dat is op zo'n apparaat prima te doen. Erawan is een fraai parkje waar je 2x45 minuten (je moet dezelfde route terug, kwartiertje rust op de top) een wandeltocht kanmaken langsverschillende hoogteniveau's rond de waterval en het biedt enkele mooie uitzichten. Helaas was het vrij druk (was ik zelf mede schuldig aan) en de vele obese touristen in badpak vergalden de mogelijkheid tot het schieten van ansichtkaarten.Toen ik mijn pad terugzocht kwam ik in een kleine impasse terecht. Als een groepje hangjongeren in een steegje werd op opgewachtdoor een kudde van een aap of 15 die strategisch opgesteld een hinderlaag hadden opgeworpen.Na lichte twijfel besloot ik er maar gewoon in te lopen en behalve wat obsceniteiten mijn kant op en wat gesjor aan mijn tast kwam ik er heelhuids doorheen. Het schijnt dat ze nu nog naar de lichamen van enkele andere touristen aan het zoeken zijn.Zo kon ik weer beginnen aan mijn terugtocht over de redelijk wettelozeThaise wegen. Dat, laten we 't beperkte regelgeving noemen, bevalt me wel.Zo konden we twee dagen eerder achterin de bak vaneen pickup plaatsnemen (normale manier van vervoer hier) om ons zo naar het landgoed van Stuart te laten vervoeren. Stu (voor intimi) is een gepensioneerde 60er met de looks van een oudeIndiaan met een leuk optrekje nabij Kanchanaburi, en zo heeft hij er volgens eigen zeggen nog een paar op de globe. Hij komt regelmatig in de kroeg waar ik die week toevallig rondhing en hij vond het wel leuk als de groep uit die kroeg zijn verjaardagsfeestje voor hem en zijn vrienden kwam opfleuren met wat fijne deuntjes. Zoals eerder vermeld, die dames en heren kunnen echt wat.En wat is een band zonder roadie, dus ik heb me ook nog nuttig kunnen maken door het dragen van wat apparatuur om zo het naar binnen werken van het gratis voedsel nog enigszins te kunnen verantwoorden. Weer een geweldige avond, en nadat Stu verzadigd en voldaan naar bed ging ging het feestje nog even door.De dag erna ben ik naar de begraafplaats gegaan waar de slachtoffer liggen die als krijgsgevangenen de Kwai brug en de Burma spoorlijn in elkaar moesten tikken en dat door ondervoeding en/of ziekte niet overleeft hebben.Het slaat in feite nergens op, maar dan loopje toch voornamelijk langs de Nederlandse graven. Kijken of je nog bekenden tegenkomt. En dat kwam ik. In het naastgelegen museum, wat zeer de moeite waard is, is volop informatie op te sponzen betreffendehet leven in de kampen en de aanleg van brug en spoor. De Japanners waren niet zo lief.

Enkele puntjes tussendoor:

-Thaise mannenvinden het blijkbaar stoer om kleding te dragen waar 'police' op staat. Het wordt overal verkocht en dat mag blijkbaar. Kijk dus nietvreemd op als bij een straatstalletje een man in gelijkend politietenue de afwas staat te doen (of het politiewerk betaalt heel slecht).

- Hoe goedkoper het product, hoe minder snel fooi wordt aangenomen, of tweemaal zo dankbaar. Zo wilde chefkok van een straatstalletje nog wel eens een shotje Thaise whisky voor je tevoorschijn toveren als je de 10 cent wisselgeld na een ruime maaltijd van een eurotje laat zitten.

- Ik heb me tweemaal, bij gebrek aan alternatief (ja, ik was te lui om te lopen)latentransporteren in een fietstaxi. Dit voelt toch wel erg fout, een uitgemergelde Thai die jou als volgevroten Westerling met je volgepropte rugzak moet rondfietsen. Desalniettemin is dat nou eenmaal wat hij doet endenk ik dat hij liever mijn 50 Baht pakt dan dat hij werkelooshet Thaise straatvuil uit zijn neus staat te frunniken. Toch doe ik 't niet meer.

Na een week gebleven te zijn heb ik na een avond die eindigde in een Thaise club, leuk om te zien hoe delocale jeugd zich vermaakt, afscheid genomen van alle fijne mensen waamee ik in Kanchanaburi veel plezier heb beleefd. Het was tijd om verder te gaan en wel meteen minibus
naar Ayuthaya.Ayuthaya is Wat,Wat en nog eens Wat. Tempels dus. Na gedropt te zijn door de aan narcolepsie lijdende chauffeuren vanwege hettijdstip alle activiteit beperkt tot het nuttigen van een hapje en drankje met een Engels stel,heb ik de volgende dag een fiets gehuurd voor een rondje Watjes.Deze liggen verspreid over de hele stad en een fiets is ideaal om jezelf van de een naar de ander te transporteren. De staat van de tempels varieert van bijna compleet vernield tot volledig intact.Ongeveer alle Boeddha beelden zijn onthoofd omdat iemand dat blijkbaar esthetischer verantwoord vond. De Burmezen hebben er redelijk huisgehouden, maar toch nog genoeg moois overgelaten om busladingen touristen naar de oude hoofdstad te lokken.Verdermoetje het gewoon zien en valt er weinig aan tebeschrijven, het is zeer de moite waard in mijn bescheiden mening.De geschiedenis hangt er in de lucht.Stiekeme hoogtepuntje van de dag was een bezoekje aan de Elephant Kraal.Dit is een met houten pilaren afgezette lap grond waar olifanten worden gestald.Nou is dit an sich verder weinig boeiend en ook niet iets wat je fatsoenlijk kan bezoeken, maar iktoen ik er omheen fietste en op een wat desolater plekje kwamstond daar een babyolifantje achter de omheining die vervolgens, want dat konhij, tussen de pilaren door wandelde om even gedag te zeggen. Erg aandoenlijk, hoewel hij wel een poging deed om mijn fiets te molesteren (door er simpelweg om te gaan staan), maar toen ik 'm vertelde dat hij de schadetoch echt zelf mocht ophoesten staakte hij zijn vandalisme. Ok, het was niet in het wild (en dat is maar beter ook), maar ontmoetingen met niet gedomesticeerde beesten zoals dit vinden meestal toch in een meer gearrangeerdesetting plaats voor een fotomomentje (tijgertempels, apenscholen, koalaopvang) dus ik vond het speciaal zo zonder iemandin de buurteven metzo'n mooi dierte kunnen stoeien.Omdat het mijn heetste dag tot dan toe in Thailand was besloot ik dat het na vier uur rondfietsen en het doneren van vier liter vocht aan mijn T-shirt wel mooi geweest was en ben ik een ticket gaan kopen voor Pitsanulok.Het plotseling uit de lucht komen vallen van een gekko net naast mij op bed was het meest opzienbarende aan die plek en aangezien die bij de standaard inventaris van menig hotelkamer horen (en elk etablissement) zegt dat genoeg. Er is heel veel te doen, maar wat is mij in twee dagen niet duidelijk geworden. Na de eerste dag door deze stad gedwaald te hebben, heb ik de tweede dag de stad gebruikt waarvoor ik er neergestreken was; als uitvalsbasis naar Sukhothai. Ongeveer hetzelfde verhaal als Ayuthaya. Na afgezet te zijn door een vrieskist een fiets gehuurd en tempels bekeken. Grootste verschillen zijn dat ze hier de complete oude stad hebben laten staan en er een nieuwe naast hebben gebouwd, waar de moderne stad Ayuthaya rond de tempels is geplant, en dat zein Sukhothai beter bewaard zijn gebleven. Voor het aangaan van die dagtrip een nieuw treinticket gekocht, volgende halte: Chang Mai, waar ik inmiddels ben.

Iedereen bedankt voor de reacties, erg leuk om te lezen (zelfsdie drankreferenties waarbij de usual suspectshun eigen obsessie weer op mij aan het projecteren zijn). Keep 'm coming!

Jochem