De eerste echteThaise landschappen schieten langs het raam van de trein terwijl ikvast aan hetnadenken ben over het eerste verhaal dat ik voor dit weblogje zal gaan typen. Twee spelende Thaise peuters klauteren langs en over mij heen terwijl de trein zich richting Kanchanaburi boemelt. Ik zit prima in dit in Thailand als 3e klasgekwalificeerde treinstel, watweinig verschil maakt met de Nederlandse tweede klas, behalve dat ze hier over een uitgebreide, voor mij weliswaar ondefineerbare, catering beschikken. Een mix van locals, touristen en monniken vullen de rest van de coupe.Ik ben blijBangkok te verlaten. En niet alleen ik, mijn luttele overgebleven longblaasjes zijn zielsgelukkig eindelijk weer wat inhaalbare lucht inzich te krijgen. Het was de derde dag in Bangkok dat mijn tijdelijke Deense reisgenoot en ikna een bezoek aan Lumphini park (aardig park midden in Bangkok met stoeiende, flink uit de kluiten gewassen hagedissen in het water) onze doelloze wandeltocht voortzette en ons meer en meer in het commerciele centrum waarde. Daar rondlopende wil je zo snel mogelijk uit de smog, die dagelijks eenkwantiteit bereikt waar wij in Nederland een jaar over doen. Mijn vermogen om dit debaas te kunnen was al niet echt bijzonder groot aangezienwe dezelfde ochtend om6:30 ontbijt bestelde op Khao San Road, aangezien een nieuwe ochtend was aangebroken. We namen de dag ervoor om 15:00 uur plaats op een terras van dit bekende touristenstraatje. Het was gezellig. Ervoor hadden we de tempels van Wat Pho (Een complexvan tempels met de grootste collectie Boeddha beelden in de wereld)bezocht, wat het mooiste is wat ik in Bangkok gezien heb in de vier dagen dat ik er geweest ben.

Ik moest mijzelf wel even bewust maken van het feit dat ik in BK liep de eerste dag. De vliegreis ging soepel, met de op het vliegveld ontmoette Deen een taxi gepakt, tassen het hostel ingejonast en daar loop je dan ineens in BK na de aanloopperiode er naartoe. Maar ik was blij Bangkok vier dagen later te verlaten. Ik geef gelijk toe dat je je er een stuk beter in kan verdiepen, maargedurende deflinke wandeltochten en metro, tuktuk en taxiritten door de stad heeft Bangkok geen plekje in mijn hart weten te veroveren. Te weinig moois, te veel smog (de luchtvan sommige straatstalletjes is ook niet altijd even prettig)en te westers. En dan te bedenken dat de koning jarig was (ik ben dol op monarchieen) waardoor de stad nog behoorlijk opgepoetst en versierd was.

Enkelezaken zijn me in Bangkok wel duidelijk geworden:

- Ik heb in mijn laatste slaapzaalgeslapen. Eerdere ervaringen bewezen het al, maar ik kan niet slapen in die dingen.Na een nacht in het vliegtuig en vier nachten in hethostelwaren mijn aantal slaapuren op twee handen te tellen.

- Ladyboyszie je overalin Bangkok.Aangezien de meeste opdat jongetje in The Grudge lijken ben ik er doodbang voor.

- Ik ben uit alle gebieden in Bangkokweggebleven waar sommige mensen alleen maar aan schijnen te kunnen denken als ze het woord Thailand horen. Behalve dat ik er niet van hou, had ik in het vliegtuig er al genoeg van me in dezelfde ruimte te begeven als overjarige, vadsige Duitsers die elkaar al snel vinden om info over Pattaya uit te wisselen.

- Bangkok stinkt (maar dat was al duidelijk).

Ikkeek er zowel naar uit omhet echte Thailandtezien als een fijne kamer voor mezelf ergens aan de rivier de Kwai te scoren, waar Kanchanaburi vanwege de historische brug voornamelijk om bekend is. Nou werd dit nog even penibel, na door een tuktuk langs 13 volgeboekte accomodaties gebracht te zijn stond ik al op het punt om een taxi naar een andere stad te pakken. Gelukkig kwam het goed en kon ik gerustgesteld aan het diner plaatsnemen met een oudere Canadees en een Engelse dame van mijn leeftijd, die ik eerder ontmoet had. De volgende dag ontmoette ik min of meer per toeval de Engelse bij het ontbijt en we besloten samen het WWII museum te bezoeken. Een groot museum met allerlei overblijfselen uit die oorlog in dit deel van de wereld. Erg interessant. De reden dat het stadje zo volgeboekt was, is dat er een week langs licht en geluidshows rond de brug waren. Daar besloten we 's avonds heen te gaan en dat was aardig spectaculair met veel herrie,vuurwerk en brandende mensen die van de brug afsprongen. De avond geeindigd in een kroeg met een 'open mike'en zo'n beetje iedereen in de kroeg bleek over gigantisch muzikaal talent te beschikken. Fantastisch mensen, fantastische avond. De dag erna met de Engelse besloten om een scooter te huren om onze levens op de Thaise wegen te wagen. Dit verliep allemaal prima, ondanks dat zij in de stuiken belandde na een aanval door twee territoriale honden (inderdaad Maatkamp). De omgeving van Kanchanaburi is fraai en het is geweldig om er op de scooters doorheen te crossen. De ware Thaise aard komt hier ook naar voren die zich kenmerkt door een gigantische vriendelijkheid. De mensen hebben niet veel, maar zijn tot het uiterste bereid om je te helpen, zonder daar een cent voor terug te willen zien. Toch net even anders dan sommige mensen in Bangkok, maar dat is ook wel weer te verklaren. Gister de scooterhuur verlengd en enkele andere landschappen bekeken. Nu zit ik in een internetcafe dit te typen. Vanmiddag staat er een feestje met de mensen uit de eerder genoemde kroeg op de rol, morgen met enkele van die mensen naar het Nationale park dat op 1,5 uur rijden ligt waar mooie watervallen moeten zijn. Mijn verblijf in Kanchanaburi duurt zo op zijn minst drie keer langer dan gedacht, maar dat is een van de mooie dingen van deze manier van reizen.

Iedereen bedankt voor de mooie en grappige berichten tot nu toe!

Jochem

(excuses voor het ontbreken van streepjes en punten op letter, dat pakt dit toetsenbord niet)