Ik zou Vietnam graag nog eens bezoeken. Als je een wat gelimiteerde tijd in een land hebt, in mijn geval een maand, ga je al snel, samen met het gros van de andere toeristen, alle plekken af die in de reisgidsen als hoogtepunten van een land aangegeven staan. Mijn beleving is dat je dan, veel meer dan in Laos en zelfs dan in het veel rijkere Thailand, het grootste gedeelte van de tijd omgeven bent door westerse luxe. Komt het 'Zuid-Oost Azie gevoel' niet echt ten goede. Er is waarschijnlijk een ander Vietnam waar de nemen achter het fluwelen gordijn. Neemt niet weg dat ik me prima vermaakt heb en Vietnam een mooi land is. Mijn laatste bericht kwam uit Halong Bay waar ik op het punt stond om te water te geraken. Een tweedaagse tour liet me rondbadderen tussen de prachtige uit het water opdoemende rotsen. Een bezoek aan een met Chinezen volgepropte grot, een kanotocht op dag 2 en een glibberige beklimming op Cat Ba island completeerden de tour. In de late uurtjes van dag 1 werd er geproost op het bovendek en de tweede avond werd ons reisgezelschap een karaokebar ingetrokken (waarschijnlijk één van de weinigen die geen verkapt bordeel was) door een Vietnamees die behoefte had aan gezelschap en we hebben hard moeten optreden om voor het bier te mogen betalen. En ja, ook ik heb mijn zangkunsten vertoont. De grote vogelpopulaties waar het eiland om bekend staat zijn sindsdien waarschijnlijk niet meer waargenomen.

Tet is een feest waar alle ondernemende Vietnamezen (dat is bijna een pleonasme) vieren dat ze een excuus hebben om toeristen nog meer op te lichten dan ze normaal al pogen te doen. Als bijzaak wordt ook nog het nieuwe jaar gevierd, ditmaal het jaar van de tijger voor de geïnteresseerden. Een les voor mensen die van plan zijn dit land ooit te bezoeken: Ja, er gaat wél een bus. Nee, de trein is niet vol. Nee, niet alle hotels in het dorp zijn volgeboekt. Of het die vriendelijke oma achter de receptie is of linke loetje zonder tanden op zijn motorbike, ze staan allemaal keihard in je gezicht te liegen om hun overprijsde handeltje veilig te stellen. Er is áltijd een alternatief. Onthoudt die stelregels en het bespaart je een hoop Dong/Dollar. Leukste geval was een man die mij bij een busstation probeerde wijs te maken dat er absoluut geen bus naar mijn plaats van bestemming ging. Hij was zo vriendelijk mij met zijn motorbike-taxi te brengen voor het vriendenprijsje van 150000 Dong (zo'n 6 euro). Ik wist gelukkig beter en stapte in de locale bus die mij voor 3000 Dong (een kleine 13 eurocent) netjes voor de deur afzette.

Vlak voor Tet bevond ik me wederom noodzakelijk in mijn 'geliefde' Hanoi met als doel zo snel mogelijk zuidwaarts te trekken. Na Hué bereikt te hebben per nachttrein (wat een heerlijke horizontale manier van reizen is) en al eerder (achteraf misschien helaas) besloten te hebben dit over te slaan kon na het afslaan van 'de enige mogelijke manier van transport' de veel te dure bus, de trein naar Danang genomen worden gevolgd door een zwarte taxi naar Hoi An, de volgende bestemming. Hoi An is een stadje met een mooi oud centrum vol lampionnenen een gemoedelijke sfeer, waar het nieuwe jaar met een spetterend vuurwerk werd ingeluid. Dit wordt vervolgens een week gevierd i.p.v. dat lullige ene avondje dat wij hebben. Vanuit Hoi An was het een klein fietstochtje naar het eerste strand van mijn tripje, waar links alle westerlingen ingeolied lagen en rechtsde Vietnamezen met alle kleren aan. Na enkele dagen Hoi An was het tijd voor een slaapbus, die ook prima in de smaak viel. Deze stopte in Na Trang, een strandstad met alles voor de westerse toerist die zich graag thuis wil voelen. Dalat was de volgende halte, een oord met een prachtige omgeving waar Vietnamese stellen zich delven in kitscherige instant-romantiek. De tijd begon inmiddels te dringen en aangezien mijn vlucht naar Singapore spoedig zou vertrekken werd de reis naar Saigon, alias Ho Chi Minh stad, ondernomen. Saigon is de tweede joekel van een stad in Vietnam, maar een stuk ruimer opgezet dan Hanoi en daardoor wat minder chaotisch en comfortabeler toeven. Het blijft om individuen en momentopnames gaan, maar het zuiden lijkt sowieso een stuk gemoedelijker dan het noorden. Vanuit Saigon de Chuchi-tunnels bezocht, een 200 kilometer lang, zeer ingenieus tunnelnetwerk waar vanuit de Vietcong opereerde. Hoewel dit tot een complete attractie is gemaakt blijft het zeer interessant om te bezoeken en heeft de plek veel historische waarde. De volgende dag stond een tripje naar de Mekong delta op bezoek. Dit bleek een hit en run tour waar alle toeristen over elkaar struikelen. Daarna was het tijd om Vietnam vaarwel te zeggen. Gelukkig hebben we de foto's nog.

Aangezien ik mij de 10^emaartnaar Perth, Australie ga begeven en ik de 28^eVietnam moest verlaten leek het me geschikt om de tussenliggende tijd van Singapore naar Kuala Lumpur te reizen, waar vanuit het het gunstigst vliegen is. Singapore is de naam van een winkelcentrum ten zuiden van Maleisië. Daar is alles mee gezegd wat mij betreft. Op dit moment zit ik in Melakka, Maleisië. Hierover de volgende keer meer, en ik beloof dat de volgende update wat sneller komt. Ik hoop dat het u allen goed gaat!